زمستان است

روزهای سرد و سیاهی است، خرداد سیاه

ناصر،عزت، هاله و امروز هدی صابر

چه تلخی ایران!

چه تلخ...

تاس می ریزد

نراد بی صورت

و خالی چشمانش را پر می کند از فردای یکی از ما

تاس می ریزد و خوش نمی نشیند

خوش نمی نشینیم

در خالی

در سیاه چاله ای که «کور کور» از شش جهت

تنها بخت ماست برای رهایی

نراد

تاس می ریزد و هربار

یکی از ما

طعمه ی کسوف خواهد شد.

پوریا سوری / خرداد سیاه