زمستان است

قطعه

پوریا سوری — Sun, 25 Sep 2011 11:57:06 GMT

یک قطعه شعر به نام «قطعه» منتشر شده در شماره 3 نشریه تجربه

سنگ های دانا

سیاه و سفید

روی گودال ها را پوشانده

تو را پوشانده است

اینجا

آسمان تنهاست

پیاله ی دستانم را پیش می برم

مشتی غروب بر می گیرم و باز می گردم

کلاغی آنسوتر

بر شاخه ی خشکیده ای می نشیند

مشتی اسفند زیرِ پر دارد

کبریت می کشد و

بر گلهای از ریشه جدا می پاشد

دودِ اسفند گله ی غروب را سمت گرگ و میش هی می کند ...

تاریک تر می شوم

خورشیدی از کهکشانت را زیر پیراهن پنهان دارم

بر می خیزم

راه می افتم سمت گورستان زنده گان

در راه

خطوط تیره درختان

امتداد جاده را نشانه رفته است

کمی بعد

باران از سمتی باز می گردد

که بادها تو را با خود بردند.

قلب من

پوریا سوری — Sun, 31 Jul 2011 23:16:30 GMT

یک شعر از ...قلب من... که دکترها گفتند حالش خوب است

لبِ پریده ی استکان

لبم را برید

حالا نگران باشم یا نه!

از تخت پائین می آیی

با ملافه ای که بالا پوشت شده

می روی سمت پنجره ای

که بند رخت را میان دو دستش قاب گرفته

می ایستی و به صدای آزار دهنده ی نفس های من فکر می کنی

وقتی کورمال کورمال و با وسواس

شب را پس می زدم و تکه های قلبم را

که در تمام زندگی ات

پراکنده شده بود

می جستم

قلب من، این روزها به خیال انگیزی پنجره هاست

که فقط سپیده ی نور آزار نمی دهدش

نمی شکندش

حالا نگران باشم یا نه!

از تخت پائین آمده ای...

برای هاله و هدی

پوریا سوری — Sun, 12 Jun 2011 11:47:45 GMT

روزهای سرد و سیاهی است، خرداد سیاه

ناصر،عزت، هاله و امروز هدی صابر

چه تلخی ایران!

چه تلخ...

تاس می ریزد

نراد بی صورت

و خالی چشمانش را پر می کند از فردای یکی از ما

تاس می ریزد و خوش نمی نشیند

خوش نمی نشینیم

در خالی

در سیاه چاله ای که «کور کور» از شش جهت

تنها بخت ماست برای رهایی

نراد

تاس می ریزد و هربار

یکی از ما

طعمه ی کسوف خواهد شد.

پوریا سوری / خرداد سیاه

چهار فصل با ناصر حجازی

پوریا سوری — Tue, 24 May 2011 15:46:35 GMT

بهار

نمی دانم برای خودم گریه می کنم یا برای ناصر حجازی. فقط گریه می کنم. در کشوری به وسعت و عظمت ایران مگر بچه گی های ما چقدر می توانست خوش باشد و بخندد و تفریح کند. در همین کشور آباد و آزاد و سرافراز، در دهه 60، کودکی هایم در منطقه نفتی «تنگ فنی» بین لرستان و خوزستان گذشت. هنوز صدای بمب افکنی های عراقی که دیوار صوتی را می شکستند خوب یادم هست. هنوز یادم هست که آن هواپیمای لعنتی با ارتفاع پائین از روی پارک بازی ما گذشت و چند دقیقه بعد پیکر بی هوش من بر روی دست ها بود تا به اورژانس برسم. هنوز سردرد های آن سال ها به سراغم می آید، همه اینها را گفتم که از خودتان یاد کنید و یادتان بیاید که کودکی های ما در چه سرزمینی گذشت. و در این زمین ترک خورده بود که تفریح ما توپ پلاستیکی و زمین های خاکی بود. در همین زمین و با زانوهایی که مدام زخم بود از سنگ ریزه هایی که از به دنبال توپ دویدن بر پاهای کودکی ام نشسته بود من استقلالی شدم. طرفدار آبی های تهران.

تابستان

نمی دانم برای خودم گریه می کنم یا برای ناصر حجازی. فقط گریه می کنم. در کشوری به وسعت و عظمت ایران مگر نوجوانی ما چقدر می توانست درهیجان و سرخوشانگی طی شود. در همین کشور آباد و آزاد و سرافراز، در دهه 70 نوجوانی ام در شهر کوچکی به نام «اراک» گذشت. هنوز خاطره ترس هایم در رفت و آمد در خیابان ها را با خودم جابجا می کنم. خاطره اینکه در کوچه ها بچه دزدها با گونی پرسه می زنند و اگر از خانه دور شوم دیگر باز نخواهم گشت را! خاطره آدم های عبوسی که در تقاطع خیابان ها ایستاده بودند و با ترکه یادمان می دادند که آستین کوتاه پوشیدن برای مرد خوبیت ندارد، مو را آلمانی اصلاح کردن و یا ژل زدن کار آدم های منحرف است و الی آخر! همه اینها را گفتم که از خودتان یاد کنید و یادتان بیاید که نوجوانی ما در چه سرزمینی گذشت. و در این خاک پوک بود که تنها سرخوشی ما نشستن پای برنامه کودک بود و دیدن فوتبال از برنامه ورزش و مردم! تنها هیجان زندگی ما تماشای بازی استقلال و پرسپولیس بود و کل کل و قهرمان ساختن از آدم هایی که روی نیمکت و داخل زمین به دنبال برد بودند. در همین خاک بود که ناصرخان! اسطوره آبی ها! قهرمان من شد و قهرمان من ماند.

پائیز بلند

نمی دانم برای خودم گریه می کنم یا برای ناصر حجازی. فقط گریه می کنم. در کشوری به وسعت و عظمت ایران مگر جوانی ما چقدر می توانست در آزادی و عدالت طی شود. در همین کشور آباد و آزاد و سرافراز، در دهه 80 بود که جوانی ام هر روز مهندس به دانشگاه رفت و شاعر و عاصی به خانه بازگشت. هنوز تب و تاب جنبش دانشحویی و سال های اصلاحات در خاطرم مانده است. هنوز یادم هست که برای درک آزاد زیستن چه بر من و ما رفت! هنوز خاطره آدم های عبوسی که از سال های نوجوانی ما گذر کرده بودند و اکنون با پیراهن های روی شلوار، مقابلمان صف می کشیدند و می خواستند ما را ادب کنند و «آی» آزادی را برایمان هجی کنند در یاد دارم. به یاد دارم که سزای «آی» آزادی چقدر «کشیده» بود و چقدر داغ و درفش و آه به همراه داشت. همه اینها را گفتم که از خودتان یاد کنید و یادتان بیاید که جوانی ما در چه صلح خانه ای گذشت. و در همین صلح بازی بود که داغ دوستان و مردممان را دیدیم، به زنجیر کشیدن و به حصر درآمدن رویاهامان را! و تنها آرزویمان اندک اندک این شد که یکی از آن میانه فریاد برآورد این همه ستم را! و آنک همان قهرمان نوجوانی ما بود که از آن میانه عصا زنان و شکسته برخاست و با صدای بیمارش رساتر از همه ی ما گفت « مگر بی غیرتم وقتی درد و مشکلات مردم را به چشم می بینم ، با بی تفاوتی از کنار آن بگذرم.» و گفت «با دیدن این شرایط نباید عصبانی شوم ؟ نباید حرص بخورم و شرایط جسمانی ام مثل امروز شود. من این حرفها را برای خودم نمی زنم... اگر مردم عادی شرایط امروز من را داشتند و با یک بیماری پر هزینه روبرو شوند، چه باید بکنند؟ بروند بمیرند؟» و گفت «من ناصر حجازی هستم ، سرد و گرم روزگار را چشیده ام. عمری از من گذشته است. هیچ ابایی هم ندارم که اگر من را ببرید وبا شلیک 2 تیر به زندگی ام خاتمه دهید. حرف هایم از سر دلسوزیست.کمی مراعات مردم را کنید..مردم را دوست داشته باشید تا آنها هم شما را دوست داشته باشند» و همه این ها را عقاب ایران، ناصرخان گفت و آنسو تر طوطیان همچنان ملیجک وار مجیز گفتند و هزار آفرین شنیدند.

زمستان

نمی دانم برای خودم گریه می کنم یا برای ناصر حجازی. فقط گریه می کنم. در کشوری به وسعت و عظمت ایران فقط می دانم که دوم خرداد ماه بود. نه آن دوم خردادی که بهار اصلاحات می نامندش، دوم خردادی که «ناصرخان» که از پرواز زاغ های بی سر و پا پیر شده بود را از ما و این قفس گرفت. دوم خردادی که برای من منبعد، مهمترین یادآوردش مرگ ناصر حجازی است نه هیچ چیز دیگر!

پوریا سوری / soori.poorya@gmail.com

سمفونی

پوریا سوری — Sun, 01 May 2011 09:54:31 GMT

سلام این روزها مساله ای پیش آمد که دوراهی بزرگی بود، مثل تُنگ و اقیانوس، خوشبختانه جستی زدم و گرفتار تُنگ نشدم. این غزل را که برای چند سال پیش است اینجا می گذارم تا بدانم هنوز پیر نشده ام:

شروع سمفونی با مرگ ماهی ها بدآهنگ است

که دریا نُت به نُت موسیقی ساروج تا سنگ است

نه ... این نه ، شعر با این ابتدا قطعا بدآهنگ است

که دریا شعبه ای از تُنگ و جا در تُنگ ها تنگ است

و من هر تُنگ را حتی اگر دریا قفس گویم...

به بیرون می پرم دریا برای ماندنم تـَنگ است

من از تـثبـیت اختاپوس در جاری آبی ها

از اینکه خون یک دلفین چرا اینقدر پررنگ است_

که باید سرخ گرداند تمام آب دریا را

همینکه کوسه در این حیطه سکاندار فرهنگ است

و اینکه در حباب بغض های آب می بینم

گلوی ماهی آزاد زیر تیغ خرچنگ است!

من از تکرارِ امواج دچار جزر و مد بودن

از اینکه بین ماهی ها میان تور هم جنگ است

از اینها سخت دلگیرم از این تصویر دلتـنگم

که در آئینه پاکی میان آب، نیرنگ است

نگو پس! سمفونی با مرگ ماهی ها بدآهنگ است

به بیرون می پرم دریا برای ماندنم تـنگ است

نامه آخر

پوریا سوری — Tue, 12 Apr 2011 10:01:50 GMT

شال گردنی که برایم بافته بودی را

دور دستانم پیچیدم

دست هایم

از این سرخ و سیاه تر اگر می شد

آخرین نامه ام

هیچ وقت

به دستت

نمی رسید.

پوریا سوری / زمستان

خدایا ژاپن را نجات بده

پوریا سوری — Wed, 16 Mar 2011 13:37:08 GMT

سلام

چند روز دیگر سال نو از راه می رسد، میرِ ما در حصر است و ما بی چرا زندگانیم. شعری تازه بخوانید از گناه ! و پس از آن مرثیه و دعایی برای ژاپن و مردان سرزمین هایکو:

ماموران بی گناه اند

اشتباه از من بود که در ردیف درختان نایستادم

که در امتداد خیابان

آنجایی که تو ایستاده بودی

سبز شدم.

پوریا سوری / اسفند ٨٩

خدایا ژاپن را نجات بده

دارد بهار می شود و خیابان ها مملو از جمعیت است، هر کسی به فکر کار و بار خودش است از خانه بیرون زده ام تا آخرین روز را در تحریریه باشم و بعد بروم برای تعطیلات، حوالی میدان فاطمی ترافیک شده است، سرم را با بی حوصلگی میان ماشین ها می چرخانم و مینی بوس سفیدی که چند متر جلوتر است توجه ام را به خودش جلب می کند. پشت مینی بوس خاک آلود با خط درشت لاتین نوشته بود «GOD SAVE JAPAN»

تلنگری بدی خوردم، درست است که بهار نزدیک است، درست است که همه ما سرمان گرم کار خودمان است، درست است که روزهای پیش رو برایمان پر است از آجیل و شیرینی و عید دیدنی و مسافرت! اما گوشه دیگر جهان چندین هزار نفر مرده اند، چند ده هزار نفر ناپدید شده اند و کشوری در معرض نابودی است، آنهم حالا که بهار نرمه نرمه دارد نزدیک می شود.

پارسال همینجا «یاد بعضی نفرات» را زنده داشتم و امسال می خواهم دعا کنم که خداوند ژاپن و مردم اش را نجات دهد، توان تحمل درد را به ایشان بدهد و بهار را برایشان پر از سبزی و شادی و آرامش کند. می خواهم برای مردم ژاپن هایکویی از «کاتو شوسن» بخوانم که امید می دهد برای این روزهای تلخ:

هنگامه توفان

گر قوی داری دل

چراغی برمی افروزیم

در این مدت عکس های متفاوتی از ژاپن مخابره شده است، عکس هایی تلخ و گزنده، البته نه به تلخی عکس های بم خودمان! اما همین تصاویر هم دل آدم را می آشوبد و خواب هایمان را پر از کابوس می کند، زیر لب شعر است که با هر تصویر زیرنویس می شود:

زن بی فرزند

چه ظریف رفتار می کند

با عروسک ها

اما در میان این همه عکس و اینهمه درد، هرازگاه کورسوی امیدی هم دیده می شود، مثل همینکه آدمی از زیر آوار پس از چند روز سالم بیرون می آید و یا مادری با فرزندش که بر دوش می کشد، روزهای رفته را پس می زند و گام بر می دارد به سمت فردا. «یوسا بوسون» شاعر شهیر ژاپنی دو سه قرن پیش سروده است:

سنجاقکها

و رنگ دیوارها؛

زادگاهم چه عزیز است

خدایا ژاپن را نجات بده، سرزمین من نیست اما سرزمینی است که خالقش تویی! سرزمینی است که هایکو از آن زاده شده و ما را سرشار کرده از عشق! خدایا ژاپن را نجات بده.

حکومت نظامی نو

پوریا سوری — Sat, 19 Feb 2011 16:25:22 GMT

سلام، یک شعر نو بخوانید از حکومت نظامی که تئودراکیس هم نخواهد توانست با نوای محزون فلوت تصویرش کند اما من و ما تصویرش خواهیم کرد...

این چکمه ها

که دور میدان ها را قاب گرفته اند

مرزهای تخیل شاعری هستند

که دلش می خواهد

برای آزادی

شعری تازه بگوید.

پوریا سوری / 89

و دیگر اینکه صفحه شعر فرهیختگان با آثاری از شمس لنگرودی، محمد محسن سوری، علی اکبر رشیدی، کورش رنجبر و داوود ملک زاده به روز شد

لینک پی دی اف صفحه شعر

لینک اشعار

لینک ستون وزن دنیا

ستون وزن دنیا هم به بهانه رباعی دکتر شفیعی کدکنی در مورد هدایت و با توجه به اینکه هفته گذشته صادق هدایت 108 ساله شد به صادق هدایت پرداخته که شفیعی کدکنی درباره اش سروده:

گه ملحد و گه دهری و کافر باشد

گه دشمن خلق و فتنه پرور باشد

باید بچشد عذاب تنهایی را

مردی که ز عصر خود فراتر باشد

در ضمن شرح حال خودنوشته صادق هدایت که بسیار کم دیده شده است را هم برایتان می اورم و شما را دعوت کنم که این بیوگرافی خودنوشته را بخوانید: «من همان‌قدر از شرح حال خودم رم می‌کنم که در مقابل تبلیغات امریکایی مآبانه. دانستن تاریخ تولدم به درد چه کسی می‌خورد؟ اگر برای استخراج زایچه‌ام است، این مطلب فقط باید طرف توجه خودم باشد. گرچه از شما چه پنهان، بارها با منجمین مشورت کرده‌ام اما پیش‌بینی آنها هیچ وقت حقیقت نداشته. اگر برای علاقه خوانندگان است؛ باید اول مراجعه به آرای عمومی آنها کرد چون اگر خودم پیش‌دستی بکنم مثل این است که برای جزئیات احمقانه زندگیم قدر و قیمتی قایل شده باشم بعلاوه خیلی از جزئیات است که همیشه انسان سعی می‌کند از دریچه چشم دیگران خودش را قضاوت بکند و ازین جهت مراجعه به عقیده خود آنها مناسب‌تر خواهد بود مثلا اندازه اندامم را خیاطی که برایم لباس دوخته بهتر می‌داند و پینه‌دوز سر گذر هم بهتر می‌داند که کفش من از کدام طرف ساییده می‌شود. این توضیحات همیشه مرا به یاد بازار چارپایان می‌اندازد که یابوی پیری را در معرض فروش می‌گذارند و برای جلب مشتری به صدای بلند جزئیاتی از سن و خصایل و عیوبش نقل می‌کنند. از این گذشته، شرح حال من هیچ نکته برجسته‌ای در بر ندارد نه پیش آمد قابل توجهی در آن رخ داده نه عنوانی داشته‌ام نه دیپلم مهمی در دست دارم و نه در مدرسه شاگرد درخشانی بوده‌ام بلکه بر عکس همیشه با عدم موفقیت روبه‌رو شده‌ام. در اداراتی که کار کرده‌ام همیشه عضو مبهم و گمنامی بوده‌ام و رؤسایم از من دل خونی داشته‌اند به‌طوری که هر وقت استعفا داده‌ام با شادی هذیان‌آوری پذیرفته شده‌ است. روی‌هم‌رفته موجود وازده بی‌مصرف قضاوت محیط درباره من می‌باشد و شاید هم حقیقت در همین باشد.»

این رسم توست که ایستاده بمیری

پوریا سوری — Sat, 12 Feb 2011 12:09:48 GMT

سلام، روزهای پایانی بهمن است شعری نوشته ام به نام برف نو ، باشد که تا بهار نرسیده، دراین شهرِ بی آسمان باز هم برف به خیابان بکشاندمان.

ردِ چرخ های ماشینی که دور شد

صورت کوچه را زخمی کرد

باید از ابر بزرگ بخواهم

مرهمی برفِ نو

برای زخمِ ما بفرستد

پوریا سوری / دی 89

و دیگر اینکه صفحه شعر فرهیختگان با آثاری از دکتر جواد مجابی، لیلا صادقی، ساسان فریدی فر، ژیلا طبسی و فراز مهر پورافرا به روز شد

لینک پی دی اف صفحه شعر

لینک ستون وزن دنیا

ستون وزن دنیا هم یادی از خسرو گلسرخی است به مناسبت روز به جوخه اعدام سپرده شدنش، و همینطور بازخوانی گزارش 44 سال پیش روزنامه کیهان از حادثه مرگ فروغ فرخزاد.

این رسم توست که ایستاده بمیری

چهارسال پیش یکی از همین شب های سرد بهمن، در خانه پدری نشسته بودم و مشغول گپ و گفت با خانواده بودم که تلفن زنگ خورد و دوستی از پشت خط به اصرار از من خواست تلویزون را روشن کنم و شبکه سه را بگیرم!

«ان‌الحیاة عقیده و جهاد. سخنم را با گفته‌ای از مولاحسین شهید بزرگ خلق‌های خاورمیانه آغاز می‌کنم. من که یک مارکسیست-لنینیست هستم برای نخستین بار عدالت اجتماعی را در مکتب اسلام جستم و آنگاه به سوسیالیسم رسیدم. من در این دادگاه برای جانم چانه نمی‌زنم و حتی برای عمرم،من قطره‌ای ناچیز از عظمت خلق‌های مبارز ایران هستم خلقی که مزدک‌ها و مازیارها و بابک‌ها، یعقوب لیث‌ها ،‌ستارها و حیدر اوغلی‌ها، پسیان‌ها و میرزا کوچک‌ها، ارانی‌ها ،‌ روزبه‌ها و وارطان‌ها داشته است. آری من برای جانم چانه نمی‌زنم چرا که فرزند خلق مبارز و دلاور هستم...»

خیره به تلویزیون ملی نگاه می کنم! یاد چند سال قبل تر و زمان دانشجویی ام می افتم که دست فروشی روبه روی دانشگاه بساط کرده بود، کتابی را در میان بساطش یافتم که مردی ایستاده بود و زخم گلوله ای سینه اش را سرخ کرده بود. عنوان کتاب این بود«این رسم توست که ایستاده بمیری»! دستفروش رد نگاهم را تا کتاب دنبال کرد و گفت: «ممنوع است! 20 سال است داخل نایلون زیر خاک بوده!» کتاب را که کاغذهای کاهی اش به هم چسبیده می خرم و ورق می زنم، یادنامه ای است برای یکی از شهدای خلق! مردی که ایستاده روی جلد نمرده است هم خسرو گلسرخی است.

صلابت صدایی که از جعبه جادویی تلویزیون می آید به خودم می آرد « زندگی مولاحسین نمودار زندگی کنونی ماست که جان بر کف برای خلق‌های محروم میهن خود در این دادگاه محاکمه می‌شویم. او در اقلیت بود و یزید،بارگاه،قشون،حکومت و قدرت داشت. او ایستاد و شهید شد هر چند یزید گوشه‌ای از تاریخ را اشغال کرد ولی آن‌چه که در تداوم تاریخ تکرار شد راه مولا حسین و پایداری او بود،‌نه حکومت یزید. آن‌چه را خلق‌ها تکرار کردند و می‌کنند راه مولا حسین است... آقای رئیس دادگاه کدام شرافتمندی است که در گوشه و کنار تهران مثل نظام‌آباد،‌مثل پل امامزاده معصوم،مثل میدان شوش،مثل دروازه‌غار برود و با کسانیکه یک دستمال زیرسر دارند،صحبت کند و بپرسد شما از کجا آمده‌اید؟ چه می‌کنید؟ می‌گویند ما فرار کرده‌ایم. از چه؟ از قرضی که داشته‌ایم. و نمی‌توانستیم بپردازیم...

رئیس دادگاه: از شما خواهش می‌کنم از خودتان دفاع کنید

گلسرخی : من دارم از خلق‌ام دفاع می‌کنم.

رئیس دادگاه: شما بعنوان آخرین دفاع از خودتون دفاع بکنید و چیزی هم از من نپرسید بعنوان آخرین دفاع اخطار شد که مطالبی آن‌چه که به نفع خودتان می‌دانید در مورد اتهام بفرمائید

گلسرخی: من به نفع خودم هیچی ندارم بگویم،من فقط به نفع خلقم‌ حرف می‌زنم. اگر این آزادی وجود ندارد که من حرف بزنم می‌توانم بنشینم و می نشینم

رئیس دادگاه: همانقدر آزادی دارید که از خودتان بعنوان آخرین دفاع،‌دفاع کنید

خسرو گلسرخی: من می‌نشینم، من صحبت نمی‌کنم

رئیس دادگاه: بفرمائید.»

اما چه شد که وزن این هفته دنیا عیارش شده خسرو گلسرخی! نخست آنکه بهمن است ماه خون و انقلاب ایران! دیگر اینکه 29 بهمن روز سپرده شدن گلسرخی به جوخه اعدام است و روز شهادت او! شعری از او بخوانیم و یادش را که زنده است گرامی بداریم« دستی میان دشنه و دیوارست/ دستی میان دشنه و دل نیست/ از پله ها/ فرود می آییم/ اینک بدون پا/ لیلای من همیشه/ پشت پنجره می خوابد/ و خوب می داند/ که من سپیده دمان/ بدون دست می آیم/ و یارای گشودن پنجره/ با من نیست/ شن های کنار ساحل عمان/ رنگ نمی بازند/ این گونه ی من است/ که رنگ دشت سوخته دارد...»

فردا 24 بهمن ماه است! و 44 سال پیش چنین روزی بود که حادثه ای تلخ فروغ شعر ایران را از بین برد. در طول تاریخ ادبیات جهان بسیار هنرمند داشته ایم که جوانمرگ شده اند و این سوال را پس از خود باقی گذاشته اند که اگر او امروز زنده می بود و یا بیشتر عمر می کرد ما امروز در کجای جهان ایستاده بودیم! از آن جهت که درباره مرگ فروغ بسیار نوشته اند و بسیار گفته اند خوش تر دیدم که به آرشیو 44 سال پیش روزنامه کیهان سری بزنم و فاجعه را از زبان روزنامه نویسان آن زمان مرور کنم، در صفحه 14 روزنامه کیهان سه شنبه 25 بهمن 1344 آمده است «بانو فرخزاد که از خانه پدرش بازمی گشت، با استیشن آبی رنگش در جهار راه مرودشت شمیران با یک فولکس استیشن متعلق به دبستان شهریار قلهک که کودکان دبستان را به خانه می رساند ، در ساعت سه و نیم بعد از ظهر تصادف کرد.مستخدم استودیو گلستان بنام رحمن اسدی همراهش بود و رانندگی استیشن را نیز خود بعهده داشت.بانو فرخزاد هنگامی که در خیابان مرودشت در حرکت بود ، به چهار راه رسید و ناگهان با استیشن دبستان که از جنوب به شمال لقمان ادهم در حرکت بود ، برخورد کرد.بر اثر شدت تصادف اتومبیل خانم فرخزاد از مسیر خود منحرف شد. اتومبیل یکبار بدور خود چرخید و سپس با درب آهنی خانه ای برخورد کرد . در سمت راننده باز شد و خانم فرخزاد و همراه او به بیرون از اتومبیل پرت شدند.در اثر این حادثه سر بانو فرخزاد بر اثر اصابت با آسفالت مجروح شد و به حال اغما افتاد ، او تنها توانست این جمله را بر زبان بیاورد : ای وای خدا....

رحمن اسدی (25 ساله ) مستخدم استودیو که همراهش بود گفته است در حدود ساعت سه و نیم بعد از ظهر باتفاق ایشان که از خانه پدرشان واقع در چهار راه گمرک به استودیو فیلمبرداری در میدان هدایت می رفتیم ، در سر چهار راه مرودشت و لقمان ادهم اتومبیل ما تصادف کرد. در اتومبیل باز شد و او و من بخارج پرت شدیم .

مستخدم استودیو سالم مانده و حتی خراشی سطحی بر نداشته است . فورا خانم فرخزاد توسط شخصی که با اتومبیل از آن خیابان می گذشت ، به بیمارستان هدایت (نزدیکترین بیمارستان) منتقل شد . چون احتیاج به عمل جراحی فوری بود او را بلافاصله به بیمارستان رضا پهلوی شمیران منتقل کردند اما ده دقیقه بعد از رسیدن به بیمارستان جان داد.پس از تصادف پاسبان شماره 646 پاس خیابان لقمان ادهم تلفنی این حادثه را به کلانتری 2 دربند خبر داد.

آقای ابراهیم گلستان مدیر استودیو فیلمبرداری که چند دقیقه بعد در کلانتری حاضر شده بود گفت : اتومبیل متعلق به استودیو بود و برای استفاده شخصی در اختیار خانم فرخزاد گذاشته بود .

غلامرضا کامیابی راننده 26 ساله دبستان شهریار گفت: من از جنوب بشمال خیابان لقمان ادهم می رفتم که در سر چهارراه با استیشن خانم فرخزاد تصادف کردم .

خانم فرخزاد چیزی همراه نداشت فقط یک کیف مشکی که در آن یک پاکت سیگار و 378 ریال پول بود. »

تاش سیاه گیسو

پوریا سوری — Sun, 23 Jan 2011 13:03:03 GMT

سلام

این عصرها که هی کش می آیند به تو فکر می کنم و شعری که از تاش سیاه گیسوانت بر سپیدی کاغذ به جا مانده است. شعری جدید بخوانید از روزهای پائیزِ درگذشته.

دست هایت دست بکار شدند

پلک هایم را به هم آوردند

گره کراوات

دکمه های پیراهن

و قلبی که تندتر تپید

همه

حتی تاش سیاه گیسو بر سینه ام

-در این قاب -

هنر دستان تو بود.

پوریا سوری / مهر 89

و دیگر اینکه صفحه ترجمه شعر فرهیختگان با ترجمه هایی از عباس مخبر، مهشید میر معزی، علی مسعودی نیا، حامد رحمتی و وحید علیزاده رزازی به روز شد

لینک پی دی اف صفحه شعر

ستون وزن دنیا هم گزارشی از خانه شاعران ایران در هفته گذشته است که در آن از سهیل محمودی تجلیل به عمل آمد.یکی از بامزه‌ترین اتفاقات تجلیل از سهیل محمودی شعرخوانی سعید بیابانکی بود که با یاد خاطره‌ای گفت من در یکی از شعرهای طنزم گفته بودم «کسی آنجا نیوز می‌خواند/ افتخاری هنوز می‌خواند/ رفته آیا به سمت بهبودی/ حرکات سهیل محمودی» و این شعر ضبط شده بود و پخش شده بود. بیم آن داشتم که سهیل ناراحت شود و قصد داشتم فرداروزش زنگ بزنم و از او دلجویی کنم. شب هنگام بود و پیچ رادیو را باز کردم و دیدم سهیل در برنامه شبانگاهی خودش این شعر را با آب و تاب خواند و... حالا غرض آنکه شعر دیگری گفته‌ام با ردیف سهیل محمودی که برای شما می‌خوانم:

کچل است و سبیل هم دارد/ هست خوشگل، سهیل محمودی

حلقه شاعران دنیا را/ کرده کامل، سهیل محمودی

بین سهراب و حافظ و بیدل/ حدفاصل، سهیل محمودی

شب قبل از رئیس‌جمهوری/ بود فاضل سهیل محمودی!

شب بعد از رئیس‌جمهوری/ شد اراذل سهیل محمودی!

من ندیدم که استفاده کند/ واکس یا ژل سهیل محمودی

زنگ خور داشت گوشیش مثلِ/ گراهام بِل سهیل محمودی

هر شب جمعه حاضری می‌زد/ در منازل سهیل محمودی

جای بابُل به اشتباه شبی/ رفت بابِل سهیل محمودی

مثل قلیان علیرضا قزوه/ عین دَمبِل سهیل محمودی

این مسائل، علیرضا قزوه/ آن مسائل، سهیل محمودی

روی پرونده‌‌اش مگر خورده ست/ مهر باطل سهیل محمودی؟

خبر آمد که بازداشت شده ست/ دل غافل!! سهیل محمودی؟؟!!

خاطراتی کنار هم میچید/ عین پازل، سهیل محمودی

کاروان رفت و بعد از آن مانده/ ناقه در گل، سهیل محمودی

الیوت را دهید و بستانید/ در مقابل سهیل محمودی

داد یک شب به خورد ضرغامی/ سس فلفل، سهیل محمودی

ابداً، مطلقاً علاقه نداشت/ به تراول، سهیل محمودی

پاشو دررو که عازم هند است/ آی بیدل! سهیل محمودی...

لینک ستون وزن دنیا